انتخاب تاریخ:   /  /   
<stylestyle ویژه‌نامه بی‌قانون منتشر شد آسیاتک قانون بچه‌ها نیشخط پایگاه جامع اطلاع رسانی صنعت فولاد ایران
بي قانون
آخرین خبرها پربیننده‌ترین خبرها
بی قانون/فرشید، فرشته فرناز و دیگران
بي قانون/قصه‌جهانگرد
بي قانون/بچه‌ها متشكريم
بي قانون/آقای ترامپ! برو از خدا بترس!
بي قانون/سماق؛ مکیدنیِ گران‌قیمت!
بي قانون/ترامپ شود سبب خیر . . .
جايي براي نئاندرتال‌ها نيست
بي قانون/وله کِن دونالد!
بي قانون/دور دور با نفت‌کش
بي قانون/جادوی یک نگاه
بی قانون/گیر و گور
بی قانون/یه حبه قند در مراسم ختم بابای خانم رشیدی
بي قانون/استوری رو هاید می‌کنی؟
بي قانون/نوشابه شیشه‌ای مال من هرچی که دارم مال تو!
بي قانون/انتخاب‌وزیر ازمیان‌همسایه‌ها
بی قانون/چرا فردوسی‌پور باید کتک بخورد؟
بی قانون/فواید بی‌شمار نوشابه برای بازنشستگان
بی قانون/برنامه جامع مقابله با قطعی اینترنت
بی قانون/دفترچه سوالات مبانی بی‌آرتی
بی قانون/بازنشسته نشو لعنتی
بي قانون/باغچه‌ بی گُلابی
بی قانون/ماه مهر، ماه مدرسه در دو رايحه
بی قانون/اي داد و بيداد از دست آقای جهانگیری
بی قانون/چرا با FATF مخالفیم؟!
بی قانون/تابستانی که در انتظار پاییز ماندم!
بی قانون/تاپ تن‌ زندگی‌ اجتماعی و شهری ما
بی قانون/محمدرضا گلزار را بهتر بشناسید
بي قانون/عشق سیاسی
بي قانون/نامه‌ای محرمانه به خودم پیرامون fatf
بی قانون/خاطرات خوابگاه شماره ۸۴ وکیل مدافع شیطان
بي قانون/مهارت‌های مناسب دختران
بي قانون/استفاده از مترِ پارچه‌ای در اقتصاد کلان
بي قانون/چرا سریال ممنوعه ممنوع التصویر شد
بي قانون/اولین تجربه روی نیمکت جلوی دانشکده ریاضی
بی قانون/آینده‌نگری تخم‌مرغی
بی قانون/اگر با من نبودش هیچ میلی، چرا منو accept نمی‌کرد لیلی؟
بی قانون/در آستانه فصلی زرد
بی قانون/واكنش‌ها به پيروزي پرسپوليس مقابل ا لسد
بي قانون/مونیکا بلوچی را بهتر بشناسید!
بي قانون/از پاسخ می‌مانم
بي قانون/اجازه بده هر از گاهی برم فضا
بی قانون/ما دهه شصتي‌هاي پاك كن خور
بی قانون/ توصیه‌های پوشكی براي خانوماي قري
بی قانون/و فیل هم آمپول را تزریق کرد
بی قانون/چاوشي، بهار و نرگس کنار ۴۶۹
بی قانون/ پاییزت را خودت بمال!
بی قانون/بده بستان مسئولان و مردم
بی قانون/چرا وقتی نشون می‌داد شهردارو، سازمان بازنشستگی می‌خند؟
بی قانون/ماه مهر ماه مدرسه در دو رايحه
بی قانون/چشم‌های منتظر به سنگ جاده
بیشتر
کد خبر: 24196 | تاریخ : ۱۳۹۵/۱۱/۲۵ - 10:38
بی قانون/«مادرخوانده»

بی قانون/«مادرخوانده»

قانون-مونا زارع

«قسمت هشتم»

بابای من از روز اول ازدواج من و هومن گوشه دهانش کج شد. نه اینکه سکته‌ای چیزی کند. ولی با دیدن هومن و خانواده‌اش قیافه‌اش طوری به هم ریخت که هیچ وقت به حالت سابقش برنگشت. خب برایش سخت بود که از بین خواستگارهای مهندس و دکترم هومن را انتخاب کنم. برای خودم هم سخت بود اما وقتی همه آن خواستگارها تخیلی و ساخته ذهن من بودند و تنها نفرشان که وجود خارجی داشت هومن بود، چاره‌ای جز انتخابش نداشتم. از همان روز اول هم مشکلش گلرخ بود. می‌گفت پیف و ادایش آن‌قدر هست که آدم بعد از نیم ساعت دیدنش دلش می‌خواهد برود یک گوشه زیرشلواری بپوشد، پاهایش را دراز کند و آن‌قدر با خودش راحت باشد که بمیرد. امروز صبح بابا ده بار به تلفنم زنگ زده و هر ده بار فقط به عکسش که پشت دخل سوپر مارکتش ایستاده و دستش را انداخته روی شانه علی کریمی نگاه می‌کردم. ده سال پیش یک بار علی کریمی خبطی کرد و آمد سوپر مارکت بابا آب معدنی بخرد که بابا مچش را گرفت و این عکس را انداخت. هومن هنوز خواب بود و یک صداهایی از دهانش بیرون می‌آمد که چیزی کوبیده شد به پنجره. پرده را کنار زدم و بابا را دیدم که با یک جعبه قارچ توی کوچه ایستاده و به موتورش تکیه داده. اگر بفهمد گلرخ توی این خانه است دوباره بازی‌اش می‌گیرد. بابا یک قارچ دیگر پرت کرد سمت شیشه. پنجره را باز کردم و گفتم:«چیه بابا؟» داد زد: «گلرخ اونجاس؟» نگاهی به قیافه دهن باز هومن توی رختخواب کردم و گفتم: «نه!» چند لحظه نگاهم کرد و پایش را کوبید به در خانه و داد زد: «در رو باز کن ببینم!» هومن به لبه پنجره آمد و دستش را برد توی موهای فرفری‌اش و گفت: «می‌خواد بیاد بالا؟» با سرم تایید کردم و هومن داد زد: «آقا جاوید با اون بالابره که برات ساختم از پنجره بیا تو ببینیم کار میکنه؟» بابا جعبه قارچ را روی زمین گذاشت و از پشت موتورش آرمیچر پره داری اندازه کف دست که رویش یک صفحه فلزی چسبیده بود بیرون آورد. کوباندم به پهلوی هومن و گفتم: «هومن چند فروختی بهش؟ این بیفته لگنش در جا جدا میشه!» هومن داد زد: «اول بشینید روش بعد دکمه شو بزنید» خواستم به بابا بگویم ریسک نکند که در اتاق باز شد و گلرخ آمد تو. گوشم را خاراندم و گفتم: «در ما خرابه یا انگشت شما؟» در حالی‌که یکی پشت آن یکی در کشوها را باز می‌کرد و دنبال چیزی می‌گشت، گفت: «بچه‌ها اون‌موقع که نیاز دارن به آدم، راحت میگن مامان بیا منو بشور، حالا بزرگ شدن میگن در بزن!» هومن گفت: «نوشین رو که نشُستی مامان! واسه این در بزن». بابا را نگاه کردم که روی دستگاه نشسته و فقط سی سانت می‌تواند بالا بیاید و هومن هدایتش می‌کند نفسش را خالی کند تا وزنش کمتر شود. به بچه تو شکمم فکر می‌کنم که عجب رویی دارد که توی این وضعیت آدم‌کش نمی‌افتد! پشت سر گلرخ رفتم و گفتم: «دنبال چی می‌گردین؟» گلرخ جوراب‌های هومن را از کمد کتاب‌ها بیرون ریخت و آرام گفت: «همین چیز، چی چی چک؟!» سعی کردم ذهنم را خراب نکنم و گفتم: «دسته چک؟» ابرویش را بالا انداخت و من هم آب دهانم را قورت دادم و گفتم: «بیبی رو که نمی‌گید؟» بشکن زد. در خانه را زدند. جوراب‌ها را انداخت توی بغلم و دوید سمت در. همین که اول از همه در خانه را باز کند چنان حس مالکیتی توی تنش می‌اندازد که تا دو روز با کسی کاری ندارد. هومن را نگاه کردم و گفتم: «چه‌جوری اومد بالا؟» هومن گفت: «دستگاه کار نکرد، کلید رو انداختم پایین دیگه». صدای «سلام جاوید جان» گفتن گلرخ توی اتاق هم آمد. گلرخ وقتی به بابا می‌گوید «جان» چند مرحله بابا را به سکته مغزی نزدیک‌تر می‌کند. چون ما توی خانواده عادت نداریم به مردها جان بگوییم. اعتقاد داریم از مردانگی‌شان کم می‌شود و گلرخ دقیقا انگشتش را می‌گذارد روی نقطه‌ضعف‌مان. از لای در نگاه کردم بابا وارد خانه شد و کله‌اش با دیدن گلرخ یک هوا بالاتر از آن چیزی که هست ورم کرده بود.

ارسال دیدگاه شما

  • دیدگاه های ارسالی، پس از تایید مدیر سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشند منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان پارسی باشند منتشر نخواهد شد.