انتخاب تاریخ:   /  /   
<stylestyle ویژه‌نامه بی‌قانون منتشر شد آسیاتک قانون بچه‌ها نیشخط پایگاه جامع اطلاع رسانی صنعت فولاد ایران
بي قانون
آخرین خبرها پربیننده‌ترین خبرها
بی قانون/برنامه جامع مقابله با قطعی اینترنت
بی قانون/دفترچه سوالات مبانی بی‌آرتی
بی قانون/بازنشسته نشو لعنتی
بي قانون/باغچه‌ بی گُلابی
بی قانون/ماه مهر، ماه مدرسه در دو رايحه
بی قانون/اي داد و بيداد از دست آقای جهانگیری
بی قانون/چرا با FATF مخالفیم؟!
بی قانون/تابستانی که در انتظار پاییز ماندم!
بی قانون/تاپ تن‌ زندگی‌ اجتماعی و شهری ما
بی قانون/محمدرضا گلزار را بهتر بشناسید
بي قانون/عشق سیاسی
بي قانون/نامه‌ای محرمانه به خودم پیرامون fatf
بی قانون/خاطرات خوابگاه شماره ۸۴ وکیل مدافع شیطان
بي قانون/مهارت‌های مناسب دختران
بي قانون/استفاده از مترِ پارچه‌ای در اقتصاد کلان
بي قانون/چرا سریال ممنوعه ممنوع التصویر شد
بي قانون/اولین تجربه روی نیمکت جلوی دانشکده ریاضی
بی قانون/آینده‌نگری تخم‌مرغی
بی قانون/اگر با من نبودش هیچ میلی، چرا منو accept نمی‌کرد لیلی؟
بی قانون/در آستانه فصلی زرد
بی قانون/واكنش‌ها به پيروزي پرسپوليس مقابل ا لسد
بي قانون/مونیکا بلوچی را بهتر بشناسید!
بي قانون/از پاسخ می‌مانم
بي قانون/اجازه بده هر از گاهی برم فضا
بی قانون/ما دهه شصتي‌هاي پاك كن خور
بی قانون/ توصیه‌های پوشكی براي خانوماي قري
بی قانون/و فیل هم آمپول را تزریق کرد
بی قانون/چاوشي، بهار و نرگس کنار ۴۶۹
بی قانون/ پاییزت را خودت بمال!
بی قانون/بده بستان مسئولان و مردم
بی قانون/چرا وقتی نشون می‌داد شهردارو، سازمان بازنشستگی می‌خند؟
بی قانون/ماه مهر ماه مدرسه در دو رايحه
بی قانون/چشم‌های منتظر به سنگ جاده
بي قانون/وزیر بهداشت را بهتر بشناسید!
بي قانون/چند قدم تا پایان خاطره
بي قانون/فرح در کابینه دولت دوازدهم
بي قانون/یک عاشقانه اقتصادی
بی قانون/بوی ماه مهر با تاکتیک اکبر اوتی
نگاهی گذرا به بخشی از برنامه‌های صدا و سیما
بی قانون/ مصائب اول مهر یک عدد انار مهاجر
بی قانون / تورم، تورم تورمت مبارک
بی قانون/ صادرات عارضه یا عوارض صادرات
بی قانون/طنز شهري
بی قانون/پیرمرد‌ها را احتکار نکنید‌
بی قانون/نمایشگاه میلانی، تناولی و باقی ماجرا!
بی قانون/مرگ تدریجی سال چهارمی‌‌ها
بی قانون/عاشقانه‌ای بی‌قانون!
بی قانون/آخرین تاس فضایی
بی قانون/تحمل ندارینا!
بی قانون/ در صورت کمبود پوشک چکار کنیم؟!
بیشتر
کد خبر: 88400 | تاریخ : ۱۳۹۷/۷/۱۴ - 19:06
بي قانون/اولین تجربه روی نیمکت جلوی دانشکده ریاضی

بي قانون/اولین تجربه روی نیمکت جلوی دانشکده ریاضی

پاتوق اصلی‌ام نیمکت جلوی دانشکده بود. اواخر ترم 10، یک روز صبح دیدم نیمکتم نیست.

قانون- شهاب پاک‌نگر

پاتوق اصلی‌ام نیمکت جلوی دانشکده بود. اواخر ترم 10، یک روز صبح دیدم نیمکتم نیست. دنیا روی سرم خراب شد، من با آن نیمکت خاطره‌ها داشتم. با عصبانیت از انتظامات جریان را پرسیدم. گفت: «دستور از بالاس، ريیس دانشکده می‌گه این داره آبروی ما رو می‌بره!». وقتی از او سوال کردم که نیمکت بیچاره چه کاری به آبروی دانشکده دارد، جواب داد: «منظورش از این، تو بودی!». مثل مرغ پرکنده، نمی‌دانستم کجا باید بروم. نیمکت بعدی، جلوی دانشکده ریاضی بود اما صاحب داشت. «هستی یاسری» دختری با چهره معصوم، صورت خیلی روشن و همیشه بی‌صدا. آن دوره موج اول فرار مغزهای نسل ما بود و من و هستی تقریبا تنها بازمانده‌های ورودی‌مان. در امور مهاجرت دست سبکی داشتم، کارهای اپلای نصف دخترهای دانشگاه را خودم انجام داده بودم که اگر کسی نتوانست برای تحصیل برود به‌خاطر جوانمردی‌ام با من ازدواج کند ولی از قضا همه به خوبی و خوشی از ایران رفتند.

یک پاتوق جدید می‌خواستم و تصمیم گرفتم جلوی دانشکده ریاضی را تسخیر کنم. رفتم کنار نیمکت و گفتم «می‌تونم اینجا بشینم؟!». هستی یاسری با لبخند جواب مثبت داد. بعد از چند دقیقه از کیفش یک ظرف در آورد و با گفتن: «خودم درست کردم» به من شیرینی تعارف کرد. هستی اولین دختری بود که در یک روز هم با لبخند اجازه داد کنارش بنشینم، هم دستپختش را امتحان کنم. از قدیم گفته‌اند عدو شود سبب خیر اگر خدا خواهد و آن روز با دستور ريیس دانشکده، همه اولین‌ها را با هستی تجربه کردم. اما یک ضرب المثل دیگر هم می‌گوید «از تو حرکت، از خدا برکت!» پس باید یک حرکتی می‌زدم تا این تجربه‌ها عمیق‌تر شود. از ته دل آه کشیدم و گفتم «این پنج سال چه زود گذشت، همه بچه‌ها رفتن!» لبخند زد و گفت «آره، زندگی همینه!» همان لحظه یک رکورد دیگر ثبت شد، اینکه یک دختر در یک روز دوبار به من لبخند بزند، نه فقط تا آن زمان، بلکه تا دو سال بعدش هم اتفاق نیفتاد. مجموع این اتفاقات بی‌سابقه، باعث شد بروم سر اصل مطلب. دوره ما، یکی از روش‌های دلبری از دخترها، تعریف کردن شکست‌های عشقی بود و من با سابقه 16 شکست عشقی، در این روش، صاحب سبک بودم. گفتم «آره همینه، سهم ما هم تنهاییه». آن دوران هرچه حالِ دلِ آدم خراب‌تر بود، احتمال پیدا کردن همسر مناسب بیشتر می‌شد. دستم را روی قلبم گذاشتم و از کیفم یک قرص در آوردم تا بفهمد چقدر حال دلم خراب است. با لبخند گفت: «می‌خوای برام تعریف کنی؟!» باورم نمی‌شد، اولین دختری بود که به من نگفت ساکت باشم! باید در دلبری سنگ تمام می‌گذاشتم. تا غروب قصه چهار تا از شکست‌های عشقی‌ام را تعریف کردم. موقع رفتن، خانم یاسری با گفتن «اگه خواستی فردا بیا بقیه‌اش رو بگو» دوباره زنده‌ام کرد.

فردای آن روز، بعد از خوردن شیرینی خانگی‌اش، قصه عشق پنجم تا دهم را هم تعریف کردم. این داستان روزهای دیگر هم ادامه داشت و بعد از سه روز، دیدم تمام 16 تجربه را، با ریزترین اتفاقات، اعتراف کردم. چهره هستی و لبخندش یک جوری بود که آدم دوست داشت بیشتر اعتراف کند، برای همین روز چهارم یک‌سری چیزهای شخصی‌تر را تعریف کردم. او در جواب تمام این حرف‌ها فقط لبخندی می‌زد که خیلی آرامش‌بخش بود. آخرِ روز چهارم، اعترافاتم تمام شد. هستی هم این را فهمیده بود، چون گفت: «اگه چیزی ازم می‌خوای بهم بگو». به او گفتم «هر چی؟!» با لبخند همیشگی‌اش تايید کرد. تمام تنم خیس عرق شده بود. نمی‌دانستم چه کار کنم اما جلوی هستی باید صادقانه اعتراف می‌کردم. یک نفس عمیق کشیدم و گفتم «با من ازدواج می‌کنی؟!» لبخند زد و گفت «باشه!» دیگر هیچ چیزی نگفتیم و رفتیم خانه.

باورم نمی‌شد. تمام شب به شرینی وصال با هستی فکر کردم، ولی یک سوال برایم باقی مانده بود. نمی‌توانستم تا فردا صبر کنم، زنگ زدم و گفتم «ببین تو از چی من خوشت اومد که قبول کردی باهام ازدواج کنی؟!». چند ثانیه سکوت کرد اما می‌توانستم چهره‌اش را باهمان لبخند معصومانه تصور کنم. بعد از آن سکوت تلخ و شیرین گفت: «زندگی همینه دیگه، دوست دارم بقیه آدم‌ها شاد باشن، خودم زیاد مهم نیستم. زندگی‌ام رو فدای آدم‌های بیچاره می‌کنم». گوشی را قطع کردم و فقط به سقف خیره شدم. به یک هفته گذشته فکر کردم و اینکه با این اعترافات، اگر جای او بودم به این پیشنهاد جواب مثبت می‌دادم یا نه. می‌دانستم خانم یاسری از روی محبت این حرف را زده ولی یک جای کار می‌لنگید. یک دختر با تمام این حرف‌هایی که از من شنیده، باید عقلش کم باشد تا قبول کند بقیه عمرش را کنارم بگذراند. تصمیم خودم را گرفتم. آخر شب از او خواهش کردم فردا مدارکش را بیاورد دانشگاه. عشق هفدهم‌ام را خودم پراندم، ولی نه خالی خالی. او باید از ایران می‌رفت، چون از من زیاد می‌دانست. صبح هرچیزی داشت را گرفتم و شخصا رفتم دنبال کارهای اپلایش.

ارسال دیدگاه شما

  • دیدگاه های ارسالی، پس از تایید مدیر سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشند منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان پارسی باشند منتشر نخواهد شد.