انتخاب تاریخ:   /  /   
<stylestyle ویژه‌نامه بی‌قانون منتشر شد آسیاتک قانون بچه‌ها نیشخط پایگاه جامع اطلاع رسانی صنعت فولاد ایران
بي قانون
آخرین خبرها پربیننده‌ترین خبرها
بی قانون/فرشید، فرشته فرناز و دیگران
بي قانون/قصه‌جهانگرد
بي قانون/بچه‌ها متشكريم
بي قانون/آقای ترامپ! برو از خدا بترس!
بي قانون/سماق؛ مکیدنیِ گران‌قیمت!
بي قانون/ترامپ شود سبب خیر . . .
جايي براي نئاندرتال‌ها نيست
بي قانون/وله کِن دونالد!
بي قانون/دور دور با نفت‌کش
بي قانون/جادوی یک نگاه
بی قانون/گیر و گور
بی قانون/یه حبه قند در مراسم ختم بابای خانم رشیدی
بي قانون/استوری رو هاید می‌کنی؟
بي قانون/نوشابه شیشه‌ای مال من هرچی که دارم مال تو!
بي قانون/انتخاب‌وزیر ازمیان‌همسایه‌ها
بی قانون/چرا فردوسی‌پور باید کتک بخورد؟
بی قانون/فواید بی‌شمار نوشابه برای بازنشستگان
بی قانون/برنامه جامع مقابله با قطعی اینترنت
بی قانون/دفترچه سوالات مبانی بی‌آرتی
بی قانون/بازنشسته نشو لعنتی
بي قانون/باغچه‌ بی گُلابی
بی قانون/ماه مهر، ماه مدرسه در دو رايحه
بی قانون/اي داد و بيداد از دست آقای جهانگیری
بی قانون/چرا با FATF مخالفیم؟!
بی قانون/تابستانی که در انتظار پاییز ماندم!
بی قانون/تاپ تن‌ زندگی‌ اجتماعی و شهری ما
بی قانون/محمدرضا گلزار را بهتر بشناسید
بي قانون/عشق سیاسی
بي قانون/نامه‌ای محرمانه به خودم پیرامون fatf
بی قانون/خاطرات خوابگاه شماره ۸۴ وکیل مدافع شیطان
بي قانون/مهارت‌های مناسب دختران
بي قانون/استفاده از مترِ پارچه‌ای در اقتصاد کلان
بي قانون/چرا سریال ممنوعه ممنوع التصویر شد
بي قانون/اولین تجربه روی نیمکت جلوی دانشکده ریاضی
بی قانون/آینده‌نگری تخم‌مرغی
بی قانون/اگر با من نبودش هیچ میلی، چرا منو accept نمی‌کرد لیلی؟
بی قانون/در آستانه فصلی زرد
بی قانون/واكنش‌ها به پيروزي پرسپوليس مقابل ا لسد
بي قانون/مونیکا بلوچی را بهتر بشناسید!
بي قانون/از پاسخ می‌مانم
بي قانون/اجازه بده هر از گاهی برم فضا
بی قانون/ما دهه شصتي‌هاي پاك كن خور
بی قانون/ توصیه‌های پوشكی براي خانوماي قري
بی قانون/و فیل هم آمپول را تزریق کرد
بی قانون/چاوشي، بهار و نرگس کنار ۴۶۹
بی قانون/ پاییزت را خودت بمال!
بی قانون/بده بستان مسئولان و مردم
بی قانون/چرا وقتی نشون می‌داد شهردارو، سازمان بازنشستگی می‌خند؟
بی قانون/ماه مهر ماه مدرسه در دو رايحه
بی قانون/چشم‌های منتظر به سنگ جاده
بیشتر
کد خبر: 90089 | تاریخ : ۱۳۹۷/۸/۱۲ - 21:10
بي قانون/دور دور با نفت‌کش

بي قانون/دور دور با نفت‌کش

دانشگاهِ ما در 20 کیلومتری اردکان بود و خونه‌مون کنارِ کمربندی اتوبان. دو تا هم‌دانشگاهی به اسم‌های روزبه و بهروز داشتیم که با هم پسرعمو بودن و همه ازشون می‌ترسیدن!

قانون-مهرداد نعیمی

دانشگاهِ ما در 20 کیلومتری اردکان بود و خونه‌مون کنارِ کمربندی اتوبان. دو تا هم‌دانشگاهی به اسم‌های روزبه و بهروز داشتیم که با هم پسرعمو بودن و همه ازشون می‌ترسیدن! اونا همیشه روی دراگ بودن. توهم زدن و رد دادن کار روزمره‌شون محسوب می‌شد. من هیچ‌وقت حالتِ عادی اونارو به خاطر ندارم. حالا تصور کنید با اون حال‌شون شب‌‌ها هم فیلم ترسناک می‌دیدن و بعد دیگه خواب‌شون نمی‌گرفت. می‌گفتن خونه به دست ارواح افتاده. تا صبح دنبال نیروهای اهریمنی که احتمالا توی خونه مخفی شدن می‌گشتن و صبح‌ها توی کلاس‌ها می‌خوابیدن و از ظهر هم شروع به مصرف مواد می‌کردن. تا اینکه بهروز توی دانشگاه عاشق شد. عاشقِ یه دخترِ فریک با قیافه و رفتاری سرد و ترسناک که حرف زدنش دقیقا مشابه ارواح خبیثه‌ فیلم جن‌گیر بود. طبیعتا اون دختر دلِ بهروز رو شکست و حالا بهروز اوضاعش صد درجه بدتر شده‌بود. می‌رفت توی کمد دیواری و ساعت‌ها گریه می‌کرد و بعد صدای نبردش با دشمنان فرضی شنیده می‌شد و این وضعیت ساعت‌ها ادامه داشت. حتی من هم جرات نمی‌کردم برم در کمد رو باز کنم. چون اصلا بعید نبود واقعا درگیر یه ماجرای پیچیده‌ فراطبیعی بشم!

وضعیتِ وخیمِ بهروز ادامه داشت. تا اینکه یه روز توی خونه مشغول تایپ بودم که یه نفر زنگ خونه رو زد. اومدم توی پذیرایی دیدم روزبه و بهروز دارن با دسته جارو و قابلمه خودشون رو مسلح می‌کنن. اونا توی توهمات‌شون همیشه آماده حمله هر دسته و گروهی از سراسر دنیا بودند! آروم‌شون کردم و رفتم در رو باز کردم. یکی نه، دو تا نه، سه تا نه، بلکه 18 نفر آدم با هم وارد خونه شدند! ظاهرا این بار توهمات‌شون درست بود و واقعا مورد حمله قرار گرفته بودیم. از بین 18 نفر فقط یکی‌شون (حامد) رو توی دانشگاه دیده بودم. همون شروع به صحبت کرد و گفت: «اون تریلی نفتکش رو پایین جلوی در می‌بینی؟»

از پنجره نگاه کردم، یه نفتکش بود اندازه‌کشتی آنجلیکا. راننده‌ش (اکبر سیبیل) از پایین دست تکون داد!. گفتم: «خب؟»

حامد: «اومدیم ببریم‌تون دور دور»

من: «با نفتکش؟ چرا آخه؟»

حامد: «واسه عوض شدن حال بهروز»

من: «یعنی 22 نفر آدم با نفتکش بریم دور دور؟»

حامد: «اوشو می‌گه وقتی آدم از عشق دیوونه شد، فقط با یه دیوونه‌بازی بزرگ‌تر حالش خوب می‌شه!»

من: «تو اوشو رو از کجا می‌شناسی؟»

از اینکه از اوشو نقل قول کرد، اینقدر متعجب شدم که بقیه‌ حرف‌هاش رو راحت پذیرفتم. همه از پله‌ها رفتیم پایین. 6 نفر توی کابین جا شدن و بقیه‌مون عین قطارهای هندی از مخزن و تانکر و تیغه‌هاش آویزون شدیم و بعد تریلی با سرعت 100 کیلومتر در ساعت راه افتاد. یعنی از بالا که نگاه می‌کردی، شبیه اون سکانسِ تعقیب و گریزِ مد مکس بودیم که یه‌عالمه آدمِ کچل روی تانکر وایساده بودن و نیزه و شمشیر دست‌شون بود.

با این تفاوت که اونجا چارلیز ترون پشتِ رل بود و اینجا اکبر سیبیل که بزرگ‌ترین افتخارش، خوردنِ غذای مجانی از نود رستورانِ کنار جاده‌ای بود. همین‌جور که محکم یه میله رو گرفته بودم، با خودم فکر می‌کردم حالا به جای22 نفر، نمی‌شد این ضیافت رو با 21 نفر برگزار کنن؟ من اصلا برای چی اومدم؟ هیچ‌وقت فکرشم نمی‌کردم این‌جوری قراره بمیرم. هی می‌کوبیدم به شیشه و خواهش می‌کردم آروم‌تر رانندگی کنن. اونام می‌خندیدن و سرعت رو بیشتر می‌کردن. تا اینکه از دور صدای آژیر پلیس شنیده شد و اکبر سیبیل پاشو محکم گذاشت روی ترمز و لاستیک‌های جلوی تریلی جوری وایسادن که نزدیک بود تانکر از عقب کمرش بشکنه و مثل دُم عقرب از زمین جدا بشه.

با رسیدنِ پلیس اون 18 نفر در کسری از ثانیه مثل مورچه‌هایی که یه قطره نفت روشون ریخته شده، ناپدید شدن. هر کدوم از یه سمت فرار کردن و من موندم و بهروز و روزبه! خواستم فحش بدم اما دیدم بهروز برای اولین بار در یک ماه اخیر داره لبخند می‌زنه. الان سال‌ها از اون اتفاق می‌گذره و از این ماجرا فقط اینو فهمیدم که اون جمله رو قطعا اوشو نگفته بود. با دیوونه‌بازی هم هیچی درست نمی‌شه. کلا راه‌حلی برای غم‌های مهم زندگی وجود نداره. باید تا تهش تحمل کنید و به گامبیا سفر کنید. (با تشکر از امید امینی نظری)

ارسال دیدگاه شما

  • دیدگاه های ارسالی، پس از تایید مدیر سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشند منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان پارسی باشند منتشر نخواهد شد.