انتخاب تاریخ:   /  /   
<stylestyle ویژه‌نامه بی‌قانون منتشر شد آسیاتک قانون بچه‌ها نیشخط پایگاه جامع اطلاع رسانی صنعت فولاد ایران
بي قانون
آخرین خبرها پربیننده‌ترین خبرها
بي قانون/اشعاری که دورکرسی سروده می‌شوند
بی قانون/زبان نامادری
بی قانون/مسعود فراستی را بهتر بشناسید
بی قانون/بي‌اعتنايي غرب وحشي به تربيت كودكان
بي قانون/یه بوس کوچولو برای مدیریت بحران
بي قانون/هفت‌تپه رستم
بي قانون/یا در آتش یا در حسرت
بي قانون/داستان یک روح
بي قانون/دوستی عموخرسه
بي قانون/بازگشت پشت مو کفتری به بازار مد و فشن
بي قانون/ 80 درصد مردم میخکوب صدا و سیما
بی قانون/فرشید، فرشته فرناز و دیگران
بي قانون/قصه‌جهانگرد
بي قانون/بچه‌ها متشكريم
بي قانون/آقای ترامپ! برو از خدا بترس!
بي قانون/سماق؛ مکیدنیِ گران‌قیمت!
بي قانون/ترامپ شود سبب خیر . . .
جايي براي نئاندرتال‌ها نيست
بي قانون/وله کِن دونالد!
بي قانون/دور دور با نفت‌کش
بي قانون/جادوی یک نگاه
بی قانون/گیر و گور
بی قانون/یه حبه قند در مراسم ختم بابای خانم رشیدی
بي قانون/استوری رو هاید می‌کنی؟
بي قانون/نوشابه شیشه‌ای مال من هرچی که دارم مال تو!
بي قانون/انتخاب‌وزیر ازمیان‌همسایه‌ها
بی قانون/چرا فردوسی‌پور باید کتک بخورد؟
بی قانون/فواید بی‌شمار نوشابه برای بازنشستگان
بی قانون/برنامه جامع مقابله با قطعی اینترنت
بی قانون/دفترچه سوالات مبانی بی‌آرتی
بی قانون/بازنشسته نشو لعنتی
بي قانون/باغچه‌ بی گُلابی
بی قانون/ماه مهر، ماه مدرسه در دو رايحه
بی قانون/اي داد و بيداد از دست آقای جهانگیری
بی قانون/چرا با FATF مخالفیم؟!
بی قانون/تابستانی که در انتظار پاییز ماندم!
بی قانون/تاپ تن‌ زندگی‌ اجتماعی و شهری ما
بی قانون/محمدرضا گلزار را بهتر بشناسید
بي قانون/عشق سیاسی
بي قانون/نامه‌ای محرمانه به خودم پیرامون fatf
بی قانون/خاطرات خوابگاه شماره ۸۴ وکیل مدافع شیطان
بي قانون/مهارت‌های مناسب دختران
بي قانون/استفاده از مترِ پارچه‌ای در اقتصاد کلان
بي قانون/چرا سریال ممنوعه ممنوع التصویر شد
بي قانون/اولین تجربه روی نیمکت جلوی دانشکده ریاضی
بی قانون/آینده‌نگری تخم‌مرغی
بی قانون/اگر با من نبودش هیچ میلی، چرا منو accept نمی‌کرد لیلی؟
بی قانون/در آستانه فصلی زرد
بی قانون/واكنش‌ها به پيروزي پرسپوليس مقابل ا لسد
بي قانون/مونیکا بلوچی را بهتر بشناسید!
بیشتر
کد خبر: 90509 | تاریخ : ۱۳۹۷/۸/۲۱ - 13:22
بي قانون/قصه‌جهانگرد

بي قانون/قصه‌جهانگرد

از پاریس آمده بود، تنها. اولین بار بود که تنها راه افتاده و عزم سفر کرده بود. نه کوله‌ای روی دوشش داشت، نه کیفی، نه حتی رژ لب. تنها چیزی که همراه داشت گوشی‌اش بود.

قانون- حسن غلامعلی‌فرد

از پاریس آمده بود، تنها. اولین بار بود که تنها راه افتاده و عزم سفر کرده بود. نه کوله‌ای روی دوشش داشت، نه کیفی، نه حتی رژ لب. تنها چیزی که همراه داشت گوشی‌اش بود. دو سالی می‌شد که از پاریس بیرون نرفته بود. پیش از آن هر دو سه ماه یک‌بار با رفیقش شال و کلاه می‌کردند و می‌زدند به دل دنیا. گاهی از رُم سر در می‌آوردند و گاهی از این سر دیوار چین تا آن سرش را گز می‌کردند. اما رفیقش که رفت دل و دماغ خودش هم رفت.

رفیقش دو سال پیش رفت، در همان شبِ سیاهِ پاریس، در همان رستورانی که شراب‌ها با خون آمیختند و زمین سرخ شد، لخته‌های خون همچون دانه‌های انار بر زمین خیس از شراب نشسته بودند. رفیقش هم خودِ انار بود، بی‌ کاکل اما، بی خونابه اما، سفید شده بود مثل همان پرده‌های سفید انار. رفیقش وقتی مُرد نه کوله‌ای روی دوشش بود، نه کیفی، نه حتی رژ لب...

دو سال طول کشیده بود تا خودش را برای سفر راضی کند. بی‌رفیق دیگر نه تاج‌محل دیدن داشت نه برج پیزا کج می‌ماند، دیوار چین هم انگار کِش می‌آمد بی‌رفیق. آدمی که طعم سفر رفتن با رفیق را بچشد دیگر هیچ سفری بدون رفیق به دهانش مزه نمی‌کند، سفر رفتن بدون رفیق مثل خوردن نان خامه‌ای‌ است اما بدون خامه.پرسید: «اهل کجایی؟» بی‌اختیار رنگم پرید، چهره‌ام را مچاله کردم و گفتم: «ایران». از تماشای چهره‌ مچاله‌ام خنده‌اش گرفت. پرسید: «ایران جای قشنگیه؟» برایش از قشنگی‌های ایران گفتم اما با هر جمله‌ام آهی توی سینه‌ام می‌نشست، بی‌اختیار. پرسید: «می‌شه عکسایی که گرفتی ببینم؟» عکس‌ها را نشانش دادم. با تماشای هر عکس چیزی می‌گفت، لبخندی می‌زد و شانه‌اش را به شانه‌ام می‌کوبید. پرسید: «می‌شه از منم عکس بگیری؟» از خدایم بود. وقتی با لباس سپیدش میان دروازه سنگی ایستاد لبخند زد، عکسش را که دید لبخندش بیشتر کِش آمد.

پرسید: «رفیق تو کجاست؟» دهانم ماسید. همه‌جا را گشته بودم تا پیدایش کنم اما نبود که نبود. شانه به شانه‌ام کوبید و با لبخند گفت: «رفیقیم» چشمانم را بستم...

چشم که گشودم، روی یک صندلی نشسته بودم، توی رستورانی در پاریس. کمی بعد دنیا زیر و رو شد، زن‌ها جیغ می‌کشیدند و مردها فریاد می‌زدند. رودهای کوچکی از شراب روی زمین جاری بودند و همچون رگ‌ها و مویرگ‌هایی پیوسته راه خودشان را می‌رفتند. انگار شراب‌ها نقش خوشه‌های لختِ انگور را روی زمین کشیده بودند، خوشه‌های بی انگور. لخته‌های خون همچون آبرفت روی رودهای شراب نشسته بودند. دختری کنارم روی زمین افتاده بود، دختری که نه کوله‌ای داشت، نه کیف، نه حتی رژ لب. تنها گوشی‌اش کنار دستش روی زمین افتاده بود. روی گوشی عکس دختری بود که با لباس سپید میان دروازه‌ای سنگی ایستاده بود و به دوربین لبخند می‌زد...

ارسال دیدگاه شما

  • دیدگاه های ارسالی، پس از تایید مدیر سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشند منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان پارسی باشند منتشر نخواهد شد.