انتخاب تاریخ:   /  /   
<stylestyle بوکتاب قانون بچه‌ها نیشخط پایگاه جامع اطلاع رسانی صنعت فولاد ایران
فرهنگ و هنر
آخرین خبرها پربیننده‌ترین خبرها
"پس از برخوردِ جسم سخت به سر" دوباره به روی صحنه می رود
خيز براي تصاحب فصل طلايي!
نامتناهی سازی ذهن در سینما
روايت سكانس هاي در بند!
آغاز ثبت آثار برای شرکت در نخستین جشنواره ملیِ هنرهای دیجیتال
رشد زیر سایه‌ حاشیه ها
ترکیب عشق و سینما با ذائقه شرقی
از فرمان قیصر تا فرمان جوجه فکلی
روایتی از سرگشتی انسانی
کله‌پاک‌کن سینما
وضعيت سيمرغ‌هاي جشنواره مشخص شد
نابودی درک و حضور زیبایی در اثر هنری
بلوغ کارگردانی
فقدان شخصیت داستانی
روزِ فیلم‌هایی که از جشنواره اعتبار می‌گیرند
ميركريمي با «قصر شيرين» به اوج بازگشت
رويارويي انعطاف و اغراق!
وامانده در فرم و مفهوم!
لزوم قانون‌گذاری و نظارت تعاملی در رسانه های مختلف
ديدار با يك ذهن جوان
خط بطلان بر يك گمان!
روز متظاهرانه‌های روشنفکری
صف کشی متـوسط‌ها و ضعیف‌ها
خراشِ فالش بر حنجره موسيقي!
رهایی با فرم‌گرایی
روایتگر زیبای یک فاجعه انسانی
از نگاه کیوریتور
انزواي ژانر وحشت بر پرده نقره اي!
انعكاس سيماي زنان در سيمرغ و سينما
«مردمی بودن» مهمترین ویژگی انقلاب است
آشوبِ ستاره‌هاي خاموش!
اميركبير، فرزند خلف اما ناکام رویاهای ضد استعماری
هنر در بودجه مهجور مانده است
6 ایرانی در فهرست ۵۰۰ هنرمند برتر ۲۰۱۸
طرح مجلس برای وزارت‌خانه‌اي كه متولي است ولي هنر ندارد!
پنجاه ميليون ايراني يك بار هم سينما نرفته اند
آلبوم هاي موسيقي درخواب زمستاني
انیماتوریست شرقی با نگاهی جهانی
هشت کتاب در مینای مهتاب
تقابل جهان دیروز و امروز
پرواز سیمرغ‌ها بر فراز آشیانه!
جدول کامل برنامه نمایش فیلم‌ها در جشنواره فجر
مهرمجوزهای ارشاد پای تئاتر جنجالی
جای خالی و یاد ماندگار
كوتاه آمدن مهدي يراحي در برابر ارشاد
گرته برداري از آمريكايي‌ها در صداوسيما
پیاده شده گان در ایستگاه سلینجر
سطرهاي كتاب در سكانس‌هاي سينما
پشت پرده يك ابطال!
زمان آن رسیده که چرخ صنعت تئاتر ایران به حرکت در آید
بیشتر
کد خبر: 77726 | تاریخ : ۱۳۹۷/۲/۱۷ - 21:50
جشنـو اره آواره

جشنـو اره آواره

جشنواره های ایرانی در سال های اخیروشاید دریک دهه اخیر رونق بسیاری یافته‌اندوحالا انواع جشنواره‌های فرهنگی در طول سال برگزار می شوند.

قانون-میرا قربانی فر

جشنواره های ایرانی در سال های اخیروشاید دریک دهه اخیر رونق بسیاری یافته‌اندوحالا انواع جشنواره‌های فرهنگی در طول سال برگزار می شوند.اماباهمه رونق جشنواره‌های محلی وملی وباهمه گستردگی آنان ازموضوعاتی چون صنایع دستی تا موسیقی وکتاب وادبیات، همچنان پررونق ترین جشنواره در میان ایرانیان را باید جشنواره فیلم فجر دانست که همواره گوی سبقت را از سایر جشنواره ها و حتی همتایان خود همچون جشنواره موسیقی و تئاتر فجر نیز ربوده است. اما با جدایی دوبخش ملی و بین المللی جشنواره فیلم فجر به نظر می رسد این رویداد پررونق ترازقبل به کار خود ادامه می دهد.

جشنواره فیلم فجر، مهم ترین جشنواره سینمایی ایران است و به یاد انقلاب، از سال ۶۱ تاکنون در میانه بهمن هر سال در تهران برگزار می شودو تاکنون ۳۶ دوره از این جشنواره برگزار شده‌است که آخرین آن در سال ۹۶ بود.این جشنواره توسط بنیاد سینمایی فارابی و زیر نظر وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی برگزار می‌شود.

نخستین دوره جشنواره فیلم فجر از ۱۲ تا ۲۲ بهمن سال ۶۱ به دبیری حسین وخشوری برگزار شد. جشنواره فجرتا سال ۷۴ فقط به تولیدات سالانه سینمای ایران می‌پرداخت.از سال ۷۴جشنواره به صورت بین‌المللی برگزارشد و به غیر از سینمای ایران، در بخش بین‌الملل به بررسی فیلم‌هایی از سینمای جهان می‌پرداخت. در بخش‌های رقابتی این جشنواره، شرکت کنندگان برای کسب جایزه مخصوصی که «سیمرغ بلورین» نام گرفته با يكديگر رقابت می‌کنند. دیپلم افتخار و لوح زرین از دیگر جوایز این جشنواره هستند. در سالیان بعد، مسابقه‌های سینمای مستند، فیلم کوتاه و مسابقه مواد تبلیغاتی و اطلاع‌رسانی نیز به بخش‌های سینمای ایران اضافه شد و هر سال در ابتدای جشنواره، آیین بزرگداشت یک هنرمند نیز برگزار می‌شود و در انتها هم جوایز ویژه و مردمی به فیلم انتخاب شده با رای مردم داده می‌شود.

نخستین بار در سال ۹۳ بخش بین‌الملل جشنواره از بخش ملی جدا شد و به این ترتیب بود که بخش ملی جشنواره هر سال در بهمن برگزار شده و بخش بین‌الملل آن در هفته نخست اردیبهشت برگزار می شود. اما نکته مهمی در همه این سال ها در رابطه با جشنواره و وضعیت برگزاری آن وجود داشته و وجود دارد و آن نکته، این مهم است که در همه این 36 دوره برگزاری جشنواره، جشنواره جهانی فیلم فجر هیچ جا و مکان مشخصی نداشته است.

آغاز برگزاری در دهه 60

در سال های دهه 60 چندین سالن سینما تعیین می‌شد و همزمان با برگزاری جشنواره در تهران سالن‌های سینما در شهرهای بزرگ نیز تعدادی از فیلم‌ها را نمایش می دادند.فرقی نمی‌کرد که خبرنگار، منتقد یا سینماگر باشید، وضعیت همین بود که باید به شکلی نامنظم و بی‌ربط در سینماهایی که تعیین شده بود مانند سینما فلسطین، بهمن، آفریقا ، قدس ، استقلال و سینماهایی از این دست در صف می ایستادید تا بلیت را به دست می آوردید. حتی در همان زمان شایعاتی بود که گفته می‌شد داوران نيز در همین وضعیت و در همین سالن‌ها (باتفاوت عدم تلاش برای دست یافتن به بلیت)فیلم‌ها را تماشا می‌کنندومورد داوری قرارمی‌دهند. البته چندان عجیب نبود که در شرایط آن دوران و کشوری که در التهابات دوران جنگ تحمیلی بود، برگزاری جشنواره باهمین کیفیت نیز برایش نعمتی محسوب شود.

دهه 70 و شوق اکران فیلم های خارجی

اما در دهه 70 اوضاع کمی تغییر کرد.در سینماهای تهران و شهرستان ها، جذابیت اکران فیلم های خارجی در دورانی که دسترسی به اینترنت وجود نداشت و فیلم ها به راحتی در دسترس نبود،با اضافه شدن سینماهای اکران فیلم های خارجی از سال 74 به جشنواره، در میان مردم بسیار پررونق شد و صف های طولانی برای دیدن این فیلم ها که گاهی از ساعات اولیه صبح تا پاسی از شب ادامه داشت، نشان می داد که روزهای تازه ای برای سینمای ایران در راه است.

اما از سال 76 و با به قدرت رسیدن دولت اصلاح طلب اوضاع بسيارتغییر کرد و فیلم های ایرانی که ساخته می‌شد، دیگر غالبا در دو ژانر جنگی یا حادثه ای و پرداختن به نظام ساقط شده سابق نبود. حدود دو دهه از انقلاب ایران گذشته بود و شرایط جامعه به سرعت در حال تغییر و لازم بود حالا سینما نیز همراه با جامعه مسیر تازه ای را پی بگیرد. جشنواره‌های فیلم فجر از سال 76 زیر ذره بین بیشتری بود و در همین دهه 70 بود که سینمای منتقدان، خبرنگاران و سینماگران، جدا از بخش های مردمی شد اما به نظر می رسید تا رسیدن به شرایط مطلوب برگزاری جشنواره، راه درازی در پیش بود. دهه 80 و نیازهای تازه برای برگزاری جشنواره اما در دهه 80 فضای تازه‌اي شکل گرفت. سرعت دسترسی به اطلاعات رشد بیشتری یافت و حالا جشنواره فیلم فجر راهی نداشت غیر از اینکه پوست اندازی کند و مساله مهمی در کنار انتخاب فیلم‌ها و نحوه داوری بیشتر خود را به رخ می‌کشید؛ اينكه برای مکان برگزاری جشنواره چه باید کرد؟ جشنواره فیلم فجر در همه سال های گذشته، جشنواره ای آواره بوده است و رسانه ها برای پوشش اخبار جشنواره هیچ فضایی نداشتند و با استانداردهای جهانی و اصول برگزاری یک جشنواره فاصله بسیاري داشته است.

جشنواره که در واقع می خواست مدلی از جشنواره هایی چون ونیز و لوکارنو و شاید کن باشد ، حالا بیش از همیشه نیازمند یک بازار جانبی در کنار خود و همچنین مکانی بود که جشنواره آبرومندتر و شایسته‌تر در آن برگزارشود. در اواخر دهه 80 موضوع فرش قرمز و نشست‌های خبری با اصحاب رسانه و مراسم معرفی فیلم نیز بیش از قبل خود را به رخ می کشید. اگر در دهه 60 یا 70 می شد این موضوعات را چندان بااهمیت ندانست، حالا بخش مهمی از جشنواره به‌طور كامل‌ مربوط به همین موارد است.

مدیریت شهری به کمک مدیران سینمایی آمد

در همین سال ها که مسئولان جشنواره تلاش می‌کردند حداقل‌هایی را برای نشست های خبری و وضعیت اطلاع‌رسانی به وجود آورند، اتفاق مهم دیگری در بخش شهری رخ داد.اول برج میلاد که در دوران شهرداری محموداحمدی نژاد تبديل به یک زائده اضافی بر پیکره شهر تهران شده بود، در دوران شهرداری قالیباف که رقیب احمدی نژاد در انتخابات سال 84 بود، تکمیل شد. به این ترتیب شهر تهران دارای یک برج سمبلیک شد. از سویی دیگر در همین دوران بود که به مدد شهرداری تهران ، پردیس‌های سینمایی رشد کرد و چندین سینمای تازه درشهرتهران سربرآورد.

به نظر می رسید حالا دست مدیران سینمایی نیز برای انتخاب بازترباشد و عجیب نبود نخستین گزینه در این میان برج میلاد باشد. برج میلاد تهران،دارای پارکینگی مناسب،در کنار سالن اصلی با ظرفیت 1600 نفر و در کنار چندین سالن کنفرانس،همچون سالن کنفرانس سعدی با 200 نفر ظرفیت و سالن رودکی با 200 نفر ظرفیت، سالن کنفرانس جانبی با 110 نفرظرفیت وسالن ویژه با 60 نفر ظرفیت در کنار سالن های کوچک ویژه نمایش فیلم،تبدیل به اصلی‌ترین گزینه مدیران سینمایی جشنواره فیلم فجر شد.هرچند سالن اصلی چندان مناسب نمایش فیلم نبودامابه نظر می رسیدبالاخره سینمای منتقدان و مطبوعات، سروسامانی به خود گرفته است.

برجی که کاخ شد

در سال دوم برگزاری جشنواره بود که زمزمه‌های خطاب کردن کاخ جشنواره به جای سالن برگزاری جشنواره بیشتر شدوهمان زمان به سوژه تعدادی ازمنتقدان و اهالی رسانه تبدیل شد که چگونه به سالن همایش‌های برج میلاد و مجموعه آن، کاخ جشنواره گفته می شوداماسال بعداین لقب رسمی شدوبه صراحت ازکاخ جشنواره(برج میلاد)وکاخ مردمی جشنواره(پردیس ملت در آن زمان) نام برده می‌شد. برای حداقل پنج سال به نظر می رسید اوضاع امن‌تر شده است و حداقل اهالی رسانه و مطبوعات و البته حالا شبکه های تلویزیونی در کنار شبکه های اینترنتی همچون آپارات و سایرهمتایانش در کنار خبرگزاری‌ها و رسانه‌های مکتوب و البته منتقدان همچون سایر جشنواره های جهانی فضایی مختص به خود را دارندوحتی زمزمه هایی مطرح شدکه درکنار برج میلاد ودربخش‌هایی از آن مكاني برای برگزاري جشنواره در نظر گرفته و بالاخره پس از 30 سال جشنواره داراي مكاني مشخص و مختص به خود شود.
اما اولین اعتراضات جدي به عدم وجود مكاني مختص جشنواره در سال 93 و بعد از جدایی بخش بین‌الملل از بخش اصلی اتفاق افتاد.از سال 93 بخش بین الملل در پردیس سینمایی چهارسو برگزار می شود که با توجه به این موضوع كه این پردیس سینمایی بخشی از یک مرکز خرید تخصصی در حوزه خرید موبایل است، اعتراضاتی را در پی داشت اما حداقل به نظر می رسد در حال حاضر این بخش از جشنواره مکانی مختص خود یافته است. جشنواره ای که آخرین دوره آن در اردیبهشت 97 به پایان رسید و البته همچنان حاشیه‌های بسیاری داردکه در این مقال نمی گنجد.

جشنواره بی‌خانمان

اما جشنواره فیلم فجر در بخش ملی، در سالی که گذشت با حاشیه های بسیاری همراه شد و یکی از اصلی‌ترین حاشیه های این جشنواره را باید مکان آن دانست. در حالی که از سال 88 تا سال 95 برای هفت دوره برگزاری جشنواره دارای مکان مشخصی بود، به دلایلی که اعلام نشد، ناگهان گفته شد مکان برگزاری جشنواره تغییر کرده است و پس از حاشیه ها و اما و اگرهای بسیاری و در حالی که برای پنج دوره، پردیس سینمایی ملت به‌عنوان کاخ مردمی جشنواره خطاب می‌شد، به ناگاه اعلام شدكه مکان نشست‌های خبری، سینمای منتقدان و خبرنگاران و اصحاب رسانه به پردیس سینمایی ملت تغییر یافته است.

اما این تصمیم با اعتراضات بسیاری همراه شد.برخلاف مجموعه چارسو که حداقل از نظر جانمایی و دسترسی به مترو و حمل و نقل عمومی در مکان مناسب‌تری واقع شده بود،پردیس سینمایی ملت در طرح ترافیک واقع نشده و در منطقه‌ای از شهر قرار داشت که دسترسی به آن بسيار دشوار بوده و اتوبان‌های منتهی به این پردیس همواره از ترافیکی سنگین برخوردار بودند.ازسویی دیگر عدم جانمایی مناسب پارکینگ درکنار تقسیم خبرنگاران رسانه‌ها به دو بخش از دیگر آسیب‌های جانمایی تازه بود. در حالی که بخشی از خبرنگاران و منتقدان راهی پردیس سینمایی ملت شده و بخش دیگری را به پردیس سینمایی باغ کتاب فرستاده بودند.

روند اتفاقات و آنچه این سال ها در برگزاری جشنواره فیلم فجر رخ داده است، بیش از همه نشان از یک موضوع جدی داردو آن اینکه حالا و پس از گذشت 36 سال از برگزاری جشنواره فیلم فجر ، باید جشنواره صاحب یک مکان مشخص و خانه‌ای برای خود باشد؛خانه ای که بتواند در آن مراسم را برگزار کند و همه چیز تنها به دقیقه آخر و جانمایی لحظه ای ختم نشود.

در حالی که در طرح توسعه فضاهای اطراف برج میلاد یکی از مواردی که پیش بینی شده بود، مکانی برای برگزاری جشنواره‌هایی در سطح جشنواره فیلم فجر بود ، به نظر می‌رسد اكنون کل این موضوع به دست فراموشی سپرده شده است و حال جا دارد که پس از 36 سال برگزاری جشنواره ملی و 22 سال برگزاری جشنواره با مدعای بین المللی، بالاخره به جای سپردن همه چیز به دست تقدیر تا رسیدن ماه آخر پاییز و تدارک برگزاری جشنواره، مدیران سینمایی تصمیمی جدی و به دور از دستپاچگی و عجله‌های همیشگی در زمان برگزاری جشنواره برای این موضوع بگیرند.

 

عضویت در کانال تلگرام قانون

ارسال دیدگاه شما

  • دیدگاه های ارسالی، پس از تایید مدیر سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشند منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان پارسی باشند منتشر نخواهد شد.