انتخاب تاریخ:   /  /   
<stylestyle ویژه‌نامه بی‌قانون منتشر شد آسیاتک قانون بچه‌ها نیشخط پایگاه جامع اطلاع رسانی صنعت فولاد ایران
خبرهای این صفحه پربیننده‌ترین خبرها
کد خبر: ۱۱۴۰۴۳ | تاریخ : ۱۳۹۷/۹/۵ - شماره: 1352
موضوع الحاق ايران به كنوانسيون تغييراقليم واكاوي شد

پيمان پاريس كليد خروج ايران از فهرست كشورهاي آلاينده

وزرای امور خارجه و نفت در دو نامه جداگانه به رییس جمهور، خواستار تسریع در روند تصویب الحاق ایران به کنوانسیون تغییر اقلیم سازمان ملل و تصویب آن پیش از اجلاس آذر این کنوانسیون شدند. بیست و چهارمین اجلاس اعضای کنوانسیون تغییر اقلیم سازمان ملل متحد در لهستان برگزار می‌شود و علاوه بر محمدجواد ظریف و بیژن زنگنه، عیسی کلانتری، رييس سازمان حفاظت محیط‌زیست نيز با نامه‌نگاری به رييس جمهور خواستار پیوستن ایران به توافق پاریس شده است.

«پیمان پاریس» قراردادی در چارچوب پیمان‌نامه سازمان ملل در زمینه تغییرات اقلیمی (UNFCCC) است. قرار است این پیمان از سال ۲۰۲۰ به حل مسائل مرتبط با تعدیل،‌ تامین بودجه و سازگاری با بحران انتشار گازهای گلخانه‌ای بپردازد. در اين ميان پیوستن ایران به این پیمان موجب مي‌شود كه ایران ازفهرست 10 كشور آلاينده دنياخارج شود. چندي پيش نيز پيام باقري، نایب‌رییس هیات‌ مدیره سندیکای تولید برق در گفت‌وگو با «نفت خبر» در اين خصوص گفت: ايران جزو ۱۰ کشور آلاینده در دنیا محسوب می‌شود. نرخ آلایندگی درمیان این ۱۰ کشور متفاوت است. برای مثال چین و آمریکا با نرخ بسیار بالایی آلایندگی دارند، اما در هر صورت ایران نیز در این فهرست قرار دارد. گفتني است كه 10 كشور آلاينده دنيا شامل كشورهاي مغولستان، بوتسوانا، پاکستان، سنگال، عربستان سعودی، مصر، امارات متحده عربی، ایران، نیجریه و کویت مي‌شود.

آلايندگي‌هاي اصلي در ايران

به گفته باقري یکی از دلایل آلایندگی اصلی در ایران نیروگاه‌های حرارتی هستند که به علت استفاده از سوخت فسیلی، طبیعتا مقداری از گازهای گلخانه‌ای را منتشر می‌کنند. به این ترتیب حرکت برق از طریق انرژی‌های تجدیدپذیر روشی است که انطباق بیشتری با محیط‌زیست دارد و می‌تواند جایگزین سوخت‌های فسیلی باشد. اما نکته‌ای که در رابطه با مفاد خود این کنوانسیون مهم است، تعهدات جمهوری اسلامی ایران است. تعهدات ایران در توافق پاریس در دو سطح مطرح شد. این توافق دقیقا بعد از اجرای برجام برگزار شد و قرار بر این شد که با برداشته شدن تحریم‌ها، ایران سهم بیشتری در ایجاد نیروگاه‌های تولید برق از طریق انرژی‌های تجدیدپذیر داشته باشد و اگر تحریم‌ها مانع شدند، ایران سهم کمتری داشته باشد. در سطح نخست ایران برای تولید چهار هزار مگاوات برق از طریق انرژی‌های تجدیدپذیر تعهد داد. این میزان در صورتی بود که تحریم‌ها برداشته نشوند. در سطح دوم، ایران تعهد تولید ۱۲ هزارمگاوات را مطرح کرد در شرایطی که تحریم‌ها برداشته شوند. در واقع ایران در این کنوانسیون به صورت مشروط، برای تولید چهار تا ۱۲ هزار مگاوات برق از محل انرژی‌های تجدیدپذیر تعهد داده است. اما طبیعتا به دلیل مسائلی که بعدا پیش آمد، این موضوع چندان پیگیری نشد.

سهم ناچيز انرژي تجديدپذير در نيروگاه‌ها

در حال حاضر سهم قابل توجهی از تولید برق در ایران با تکیه بر نیروگاه‌های حرارتی و سوخت‌های فسیلی انجام و عمدتا نیز از منابع گاز استفاده می‌شود. این روش شاید به لحاظ اقتصادی اشتباه نباشد زیرا کشوری مانند ایران از منابع ارزان و وافر انرژی گاز بهره‌مند است و می‌تواند از این منابع برای تولید برق استفاده کند. اما باید بعد دیگر ماجرا را نیز در نظر داشته باشیم و آن آلایندگی نیروگاه‌هایی است که از سوخت فسیلی استفاده می‌کنند. به این ترتیب ما برای کنترل آلایندگی و حفظ محیط‌زیست ناچار به توسعه تولید برق از طریق انرژی‌های تجدیدپذیر هستیم. این در حالی است که در حال حاضر بیش از ۸۰ درصد از تولید برق کشور از محل نیروگاه‌های حرارتی است و طبیعتا جایگزین کردن این میزان با نیروگاه‌های انرژی‌های تجدیدپذیر، کاری سهل و آسان نخواهد بود و ما نمی‌توانیم سهم گاز در تولید برق را نادیده بگیریم. به این ترتیب مشاهده می‌شود که باید یک تقارن میان تولید برق از گاز و از محل انرژی‌های تجدیدپذیر وجود داشته باشد و اجرای طرح‌های زیست‌محیطی مانع برداشت از منابع نفت و گاز نخواهد بود. ما در حال حاضر ۸۰ هزار مگاوات ظرفیت نصب شده نیروگاهی در کشور داریم که سهم تجدیدپذیرها در آن حدود ۶۵۰ مگاوات است. این عدد بسیار ناچیز در صورت اجرای توافق پاریس به چهار تا ۱۲ هزار مگاوات خواهد رسید. حتی اگر ما به این اعداد نیز دست پیدا کنیم، باز سهم آن از کل ظرفیت نصب شده تولید برق بسیار کمتر خواهد بود. از طرفی حتی ما اگر طبق برنامه ششم توسعه موفق به نصب پنج هزار مگاوات ظرفیت تولید برق از محل انرژی‌های تجدیدپذیر برسیم، در آن زمان کل ظرفیت نصب شده تولید برق ما باید به ۱۰۰ هزار مگاوات برسد. بنابراین اگر در حالت خوش‌بینانه این دو برنامه اجرایی شود، در سال ۱۴۰۰ تنها پنج درصد از کل ظرفیت تولید برق کشور از محل انرژی‌های تجدیدپذیر خواهد بود و این میزان به قدری زیاد نیست که بتواند برداشت از منابع هیدروکربوری را تحت تاثیر قرار دهد.

تبعات نپیوستن ایران به توافق پاریس

نایب‌رییس هیات‌ مدیره سندیکای تولید برق در خصوص تبعات نپيوستن ايران به توافق پاريس مي‌گويد: در اینکه ما باید به یک تعهد بین‌المللی توجه و در اجرای آن سهم داشته باشیم شکی وجود ندارد. پیش از این نیز ایران ثابت کرده که به تعهدات بین‌المللی خود همیشه پایبند بوده است. مثال بارز آن نیز پایبندی به تعهد بین‌المللی برجام با وجود خروج یکجانبه آمریکا از آن است. اما نکته‌ای که در این میان اهمیت دارد، استفاده از منابع تجدیدپذیر در ایران است زیرا در انس کامل با محیط‌زیست قرار دارد و کشور ما نیز از این جهت مورد عنایت جدی خداوند بوده است زیرا ما در حال حاضر می‌توانیم با استفاده از منابع تجدیدپذیری که داریم، می‌توانیم به همین میزانی که از منابع فسیلی برق تولید می‌کنیم، از منابع تجدیدپذیر تولید برق داشته باشیم به ویژه از سمت خورشید و باد. ایران در ۳۰۰ روز سال، حدود ۸۰ درصد پهنه کشور از خورشیدی بهره‌مند است که می‌تواند تولید برق کند.

همچنین با نصب توربین‌ها می‌توان از انرژی باد نیز بهره برد و کمتر کشوری در دنیاست که از هر دوی این‌ها بهره‌مند باشد. به هرحال پیوستن به توافق پاریس می‌تواند ما را بیشتر در مسیر استفاده از منابع تجدیدپذیر قرار دهد. اما اينكه پیوستن به پیمان پاریس به لحاظ تامین سرمایه کمکی به کشور می‌کند يا خير به قوانین داخلی ما باز می‌گردد. ما چه در این حوزه و چه در حوزه‌های دیگر انرژی که از جذابیت‌های زیادی برخوردار است، نیازمند به قوانین پشتیبان هستیم. یکی از مشکلات جدی ما در حوزه جذب سرمایه خارجی،‌ به نوسانات نرخ ارز باز می‌گردد. این معضل در زمینه تجدیدپذیرها که ارزبری بالایی دارد، بسیار مهم‌تر به نظر می‌رسد زیرا این نوسانات یکی از مسائلی است كه نگرانی‌هایی را برای سرمایه‌گذاران ایجاد می‌کند.

ارسال دیدگاه شما

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیر سیستم منتشر خواهند شد
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهند شد
  • پیام هایی که به غیر از زبان پارسی باشد منتشر نخواهند شد