کد خبر : 33447 تاریخ : ۱۳۹۶ يکشنبه ۱۰ ارديبهشت - 16:32
علي يونسي عنوان كرد حتي يك سند براي خليج عربي وجود ندارد آئین بزرگداشت روز ملی خلیج فارس با حضور علی یونسی دستیار ویژه رییس جمهور در امور اقوام و اقلیت‌های دینی و مذهبی برگزار شد

قانون آئین بزرگداشت روز ملی خلیج فارس با حضور علی یونسی دستیار ویژه رییس جمهور در امور اقوام و اقلیت‌های دینی و مذهبی، کریم زارع رئیس باشگاه پژوهشگران و نخبگان جوان، اشرف بروجردی رئیس سازمان اسناد و کتابخانه ملی، مهدی الوانی پدر علم مدیریت ایران و پروین فرشچی معاون دریایی سازمان محیط زیستبرگزار شد.

عشق به ايران و اهل‌بيت عامل اتحاد

علي يونسي يكي از سخنرانان اين مراسم درباره خليج هميشه فارس گفت:« عشق به امام حسين‌ سرمايه بزرگ ملي محسوب مي‌شود و مهمترين عامل انسجام ملي است. عشق به ايران و اهل بيت پيامبر اين دو موئلفه عامل انسجام، وحدت، بقاي، هويت ملي است.

اين سرمايه‌هاي بزرگ عامل ماندگاري مردم ايران است. هر خطري كه هويت ايراني ما تهديد كند امنيت كشور را تهديد كرده است.

ايران‌ستيزان در طول تاريخ، قبل و بعد از اسلام و هم‌اكنون هميشه در تلاش هستند تا ايران خود را كمتر نشان دهد. اين حقيقت است كه اگر مي‌شود زمين را ناديده گرفت سرزمين ايران را نيز مي‌شود ناديده گرفت. تاريخ بشر،تمدن و مدنيت با ايران شكل مي‌گيرد. يك غفلتي كه اتفاق افتاده است كه امروزه فرزندان ايران‌زمين نسبت به‌گذشته خود اطلاعات كمي دارند. اين غفلت و بي‌‌اطلاعي سبب گسست هويتي نيز شده است.»

خليج فارس تنها يك اسم نيست

دستیار ویژه رییس جمهور در امور اقوام و اقلیت‌های دینی و مذهبی، ادامه داد:« خليج فارس تنها يك اسم نيست. حساسيت ايراني‌ها نيز تنها براي اسم خليج‌فارس نيست. همه اهتمام و حساسيت در اين سرزمين براي اين نيست كه بگوييم خليج‌فارس از گذشته تا الان هميشه خليج فارس بوده است.  اهميت آن در معناي اسم نهفته است. بسياري از نقاط جغرافيايي ، همانند دريا، جنگل و كوير ممكن است چند اسم داشته باشند  و همزمان همه آنها كاربرد داشته باشد.

بسياري از كشورها چند اسم دارند. اسم تاريخي و فعلي آن؛ به‌عنوان مثال «اكباتان» نام تاريخي شهر همدان است.

برخي از اسامي نيز رسمي و بين‌المللي هستند و اسناد رسمي درباره آنها وجود دارد. اسامي ملي نيز در ليست نام‌هاي جغرافيايي وجود دارد. كه مردم آن سرزمين از اين اسامي استفاده مي‌كنند. برخي از نام‌ها نيز محلي هستند و كاربرد آن براي مردم محلي است. به‌عنوان مثال مردم مازندران و گيلان؛ نمي‌گويند جنگل مازندران يا جنگل گيلان بلكه آنها در زبان محلي خود به آنها تنها جنگل مي‌گويند. براي مردم محلي اين اسم كاملا مشخص است كه به كدام نقطه جغرافيايي اشاره دارد. همچنين هنگاميكه بوميان كوير ايران مي‌گويند كوير؛ يعني منطقه‌اي كه به آن بخش از منطقه تعلق دارد اما  مردم ايران به كوير مي‌گويند؛ كوير ايران يا جنگل مازندران.

درباره درياي خزر نيز همين وضعيت وجود دارد. درگذشته اقوامي در سواحل شمالي يا غربي درياي خزر زندگي مي‌كردند كه اطلاعاتي درباره آنها وجود ندارد.  طبق شواهد و مدارك نام رسمي درياي خزر كاسپين است اما غربي‌ها در اسناد و مداركشان آنجا را درياي خزر مي‌نامند. درياي مازندران نيز كاربرد بسياري دارد. هيچ‌كدام از اين اسامي رژيم حقوقي و مالكيت درياي خزر را مشخص نمي‌كند. تعيين مالكيت يا رژيم حقوقي تابع  يك فرايند، مقررات و ضوابط خاص است.

نام اين دريا خزر، مازندران يا كاسپين هرچه باشد؛ اين اسامي به‌دلايل خاص در اينجا ذكر شده و ما حق تغيير آن را نداريم. گاهي در كشوري به‌دلايلي خاص اسم محلي انتخاب مي‌كنند. اما اسم بين‌المللي آن تغيير نمي‌كند. خليج فارس يك اسم تاريخي و بين‌المللي‌ است. حالا اگر چنانچه مردم محلي براي راحت صحبت كردن اسم را نگويند؛ دليلي بر فارس نبودن آن نيست. همانند اينكه مردم مازنددران بگويند جنگل؛ اگر مردم جنوب خليج بگويند منظور اين نيست كه اسم آن خليج فارس نيست. اگر مدت‌ها مردم منطقه جنوب در محاورات خود اسم خليج فارس را به كار نمي‌گيرد اين اتفاق معمولي است و ريشه تاريخي، بين‌المللي و ملي ندارد.»

جعل خليج عربي توسط مصريان

علي يونسي تصريح كرد:« براساس تحقيقات صورت گرفته مردمان اين منطقه تنها در مكالمات از خليج استفاده مي‌كنند اما در نوشتن همواره خليج فارس را به‌كار مي‌برند. دنيا آنجا را به خليج فارس مي‌شناسند و اين دليل محكم تاريخي دارد. هنگاميكه تمدن پارسيان آنجا شكل گرفت، تمدن ديگر وجود نداشت. نمي‌خواهيم وجود مردمان جنوب خليج فارس را انكار كنيم. اعراب ساكن شبه جزيره عربستان با ظهور اسلام براي اولين بار

مدنيت و شهرنشيني را تجربه كردند. قبل از آن هرگز وجود نداشته است. هميشه تابع قدرت‌هاي ديگر بودند. بيشتر تابع قدرت‌ ايران بودند. اينجا مردمان پارس دولت و حكومت داشتند. و همه دنيا اينجا را به نام پارس مي‌شناسند. تمام كتب جغرافيايي عرب و روم و يونان، غرب، شرق، هند ، تمدنهاي شناخته شده آن موقع بين‌النهرين، همه آنها اينجا را به‌نام مركز پارس مي‌شناسند. بنابراين اين يك واقعيت است كه رخ داده و همه اسناد آن نيز موجود است. حتي يك تاريخي براي خليج عربي وجود ندارد. اين نام صد درصد جعلي است كه اين كمتر از يك قرن مطرح شده است. در آن زمان رقابت شديدي مابين مصريان و ايرانيان وجود داشت كه مصريان براي رقابت آن را جعل كرده‌اند.