کد خبر : 81802 تاریخ : ۱۳۹۷ جمعه ۸ تير - 16:59
از مصاحبه‌هاي برانكو و بيانيه‌هاي كي‌روش بيزارم رانکو و کی روش را دوست دارم اما از ادبیاتشان این روزهایشان بیزارم. قیاس های مع الفارق ! این همه داستان فوتبال ایران در روزهایی است که باید جشن بگیریم ، در کنار هم باشیم ، خط کشی ها را پاک کنیم

قانونافشين خماند -

برانکو و کی روش را دوست دارم اما از ادبیاتشان  این روزهایشان بیزارم. قیاس های مع الفارق ! این همه داستان فوتبال ایران در روزهایی است که باید جشن بگیریم ، در کنار هم باشیم ، خط کشی ها را پاک کنیم ، واقعیت ماجرا این است که فوتبال ایران الان در جایگاهی ایستاده است که سال ها بود در حسرت آن انگست می گزید ؛ما یک تیم ملی خوب داریم که می تواند همه جام جهانی را وادار به احترام کند،ما بازیکنانی داریم که می توانند ، شایعه رفتنشان به باشگاه های بزرگ ذوق زده مان می کند ، ما دو باشگاه بزرگمان ، آن ها که میلیون ها طرفدار دارند می توانند در لیگ قهرمانان آسیا نتایج خوب بگیرند و هر بازی ده ها هزار نفر را به ورزشگاه می آوردند، اقتصادشان بهتر شده ، هواداران مربیان و بازیکنان خود را دوست دارند، تیم های پایه ما به جام جهانی رسیده اند ، خوب بودند ...
انگار هر توسعه ای آواری دارد، آوار روزهای خوب فوتبال هم همین ساخت های قطب های بی دلیل است ؛ تخریب های بی دلیل ، تخریب های بی موقع ، همه مفتش شده ایم ، ذره بین در دست گرفته ایم و گذشته ها را می جوییم ،فلان روز، فلان حرف ، فلان کار ...آن چه یک روز انجام شده است را بدون شرایط مکانی و زمانی آن پررنگ می کنیم و با یک مصادره به مطلوب پرچم می کنیم برای حمله ای تازه ... توجه کرده اید که دو طرف همه دو قطبی با واژه های یکسان دیگری را مخاطب قرار می دهند؛ دلال و بقیه واژه های مشابه
واقعیت ماجرا این است که اگر حال امروز فوتبال ما خوب است ، اگر دوباره فوتبال برای همه ما مهم شده ، اگر می خواهیم از آن حراست کنیم ، به خاطر همه این آدم هاست که کنار هم چیده شده اند، برانکو ، کی روش ، شیفر ، کرانچار ، علی دایی و ...نبودن هر کدام از آن ها تعادل فوتبال را برهم می زند، ما از برانکو ، کی روش ودیگران مصاحبه های جنجالی می خواهیم  یا فوتبالی که بتوان به آن افتخار کرد؟
واقعیتش این است که من هم برانکو را دوست دارم  هم کی روش را اما هم از مصاحبه های برانکو بیزارم هم از مصاحبه ها و بیانیه های کی روش ،این که بحث رسیده به تربیت و مقایسه های کشورهایشان اعصابم را خرد می کند، دو مربی باهم بحث فنی دارند، هردو هم داعیه دارند و ثابت کرده اند که پرفسور فوتبال هستند ، چرا مثل پروفسورها بحث نمی کنند؟ چرا این قدر بچه گانه و دور از منطق به هم همه می کنند ؟ تهمت می زنند و متلک می اندازند ،من به شخصه نمی توانم از این ادبیات ذوق زده شوم ، شما مختارید! من به این فکر می کنم ، فوتبال ایران هم برانکو را می خواهد ، هم کی روش را و هم شیقر را ، برای همین حسرت یک ساختار یا نظام درون فوتبال را می خورم که مرجع رفع این اصطکاک های فنی باشد جای این که هر دو پرچم کشورشان را دردست بگیرند و قشون بکشند، جنگ پرتغال و کرواسی بماند برای خودشان ، ما خودمان کم جنگ و مشکل نداریم که بدانیم کدام شاعربیشتر دارند یا کدام مربی بیشتر ! من فکر می کنم ما باید پرچم خودمان را در دست داشته باشیم ، پرچم ایران را